Pastoraal

Visietekst  Werkgroep Pastoraal 2011
 
Pastoraal op school, waar gaat dat over?  Over grote dingen? Of over de kleintjes? Alles wat voor een school belangrijk is, daar wordt vanzelf al voor gezorgd: leerplannen, studiebegeleiding, evaluaties… Ook voor de sociaal emotionele opvang van leerlingen wordt structureel gezorgd; daar is een werkgroep pastoraal niet voor nodig. Af en toe een viering organiseren, een eucharistie bij het begin van het jaar, en eentje om af te sluiten. En tussendoor ergens een moment van bezinning. Is dat het?
 
Iemand zei: pastoraal begint bij het oprapen van een verloren mantel. Dat is een mooi beeld. Het beeld van “oprapen wat verloren is”, bijvoorbeeld. Een herder (pastor) heeft vooral oog voor  wie achterblijft. De kudde gaat haar eigen weg, de herder volgt. Hij sluit het hek dat is blijven openstaan. Uit voorzorg, uit zorg. Ook het beeld van de mantel die verloren is, heeft veel betekenis. De mantel die je warm houdt. De jas die de geur van thuis in zich draagt. De jas die je beschermt tegen de regen. Die jas of mantel  rapen we op. Er is altijd wel iemand die wat extra warmte kan gebruiken.
 
Een school kan functioneren zonder pastoraal. Maar niet als ze een christelijke school wil zijn. Dan zijn er mensen nodig die achter de kudde blijven aanlopen. Om op te rapen, te bemoedigen, om de ‘laatste man of vrouw te zijn.’
 
In onze school proberen we dit vanuit de werkgroep Pastoraal op verschillende manieren waar te maken. We organiseren vieringen en  gebedsmomenten, prikacties, een filmavond… kortom, momenten waarop de kudde tot stilstand komt en op zoek gaat naar nog meer bezieling. Maar we vragen ook aandacht voor de mensen elders op deze wereld, ver weg en dichtbij: Wereldvrede, Welzijnszorg, Wereldsolidariteit (wij steunen Broederlijk Delen).
 
We willen een wereld waar niemand achterop raakt, waar niemand achterop blijft. Een wereld waarin iedereen uitkijkt naar de ander, en een beetje zijn herder wil zijn.