Door: Toneelgroep Stan

Nobelprijswinnaar Harold Pinter schreef Bedrog in 1978. Het stuk vertelt het verhaal van een klassieke driehoeksverhouding waarin Emma haar echtgenoot Robert zeven jaar lang bedriegt met zijn beste vriend Jerry. Gebruik makend van een ongewone structuur - het stuk begint bij het einde en eindigt bij het begin - onderzoekt Pinter thema's als trouw, onoprechtheid en zelfbedrog. Als met een scalpel legt hij de trots en de verlangens, de leugens en de zwakheden van zijn personages bloot.

STAN kiest voor theater waar de acteur centraal staat en de verantwoordelijkheden moet/mag dragen. Geen regisseur die stukken kiest, rollen verdeelt of feedback geeft, wel overleg, steengoede acteurs en eindeloos spelplezier dat bijna altijd overslaat op het publiek.

Dit stuk is eigenlijk een theaterbewerking van een beroemde Duitse roman.

Wikipedia vertelt ons daar het volgende over: "Berlin Alexanderplatz. Die Geschichte vom Franz Biberkopf uit 1929 is een van de bekendste romans van Alfred Döblin. Het verhaalt over de kleine crimineel, Franz Biberkopf. Franz wordt aan het begin van het verhaal uit de gevangenis vrijgelaten, maar wordt opnieuw in de onderwereld gezogen.  Wanneer zijn criminele mentor de prostituee vermoordt waar Biberkopf van houdt, realiseert deze laatste dat hij zich onmogelijk van de onderwereld kan bevrijden. Berlin Alexanderplatz werd in 1999 verkozen bij de 10 beste Duitstalige romans van de Twintigste Eeuw. In 2002 werd het boek door de Noorse Boekenclub uitgeroepen tot een van de 100 beste boeken aller tijden. Het verhaal speelt zich af in de arbeiderswijken in de buurt van het Alexanderplatz in het Berlijn van de jaren '20. 

De verhalende stijl doet denken aan James Joyce, en Döblin herschreef zijn verhaal na het lezen van Joyce's boek Ulysses.  Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven.  Er wordt ook gebruik gemaakt van geluidseffecten, krantenartikels, liedjes, toespraken en andere boeken om zo het verhaal te laten ontwikkelen.

De roman werd tweemaal verfilmd. De eerste film Berlin - Alexanderplatz stamt uit 1931. Döblin werkte hier zelf aan mee, samen met Karl Heinz Martin en Hans Wilhelm.  Piel Jutzi regisseerde de film, terwijl Heinrich George, Maria Bard, Margarete Schlegel, Bernhard Minetti, Gerhard Bienert, Albert Florath en Paul Westermeier de belangrijkste rollen voor hun rekening namen. De tweede verfilming, Berlin Alexanderplatz, werd voor het eerst op de Duitse televisie vertoond in 1980.  De serie werd geregisseerd door Rainer Werner Fassbinder en wordt algemeen beschouwd als diens magnum opus."

SKaGeN wil daar er een "expressieve en bruisende enscenering van maken met veel aandacht voor nieuwe technieken."

In 2010 zwaaiden plots alle deuren open voor Amatorski. Met zijn originele geluid sprong het viertal in het oog tijdens de fi nale van Humo's Rock Rally. Meteen werd hun mini-debuut 'Same Stars We Shared' warm onthaald en veroverden 'Come Home' en 'The King' de radiogolven van de meest uiteenlopende zenders. Filmisch, David Lynch,... Wie het afgelopen jaar de muziek van Amatorski leerde kennen, maakte al gauw deze associaties. Ook veel jonge filmmakers voelen zich aangetrokken tot de wereld van Amatorski. Dat was alleszins merkbaar in de mailbox van de band. Amatorski besloot de handen in elkaar te slaan met al deze jonge filmtalenten. Samen creëren ze een programma waar muziek en beeld naadloos in elkaar overvloeien. Kortfilms waar de muziek van Amatorski als soundtrack dient, of beelden die op de songs van de band worden gezet.

"Met 'Midzomernachtsdroom' schreef William Shakespeare veruit zijn meest veelzijdige en meest betoverende drama. Het is een fantasierijke uitdaging voor elke theatermaker, een test voor de feestelijke verbeelding van de toeschouwers, een vrolijke kluif voor de spelers. Dat is ook de wijze waarop regisseur Theu Boermans deze klassieker wil benaderen, als een hedendaags eerbetoon aan de dramatische weelde die het Elisabethaanse theater biedt. In die zin vat hij 'Midzomernachtsdroom' op als een rijke combinatie van staatsdrama en familietragedie, komedie der vergissingen, sprookje en parodie, droomvertelling en psychologische horrortrip.

Het verhaal is genoegzaam bekend. Hermia en Lysander vluchten het bos is omdat de strenge Atheense wet hun liefde in de weg staat. Zij worden achtervolgd door Demetrius die verliefd is op Hermia. Hij wordt zelf op de hielen gezeten door Helena, die verliefd is op Demetrius. De vier geliefden verdwalen en raken onderweg verwikkeld in een conflict tussen de elfenkoning Oberon en zijn vrouw Titania. Een ruzie die overigens verbazend veel lijkt op de discussie die in Athene heerst tussen hertog Theseus en zijn toekomstige echtgenote Hippolyta, koningin der Amazones.

En tot overmaat van ramp en vooral verwarring, heeft een groep Atheense handwerklieden het bos uitgekozen als repetitieruimte voor een toneelstuk dat ze willen opvoeren ter gelegenheid van het aanstaande hertogelijk huwelijk. Toevallig een allegorisch spel over een grote romantische liefde die tragisch eindigt in een dubbele zelfmoord- een lot dat de verliefde paren in deze meesterlijke komedie gelukkig bespaard blijft."

Tekst William Shakespeare

Regie Theu Boemans

Spel Pierre Bokma, Ariane Schluter, Stefan de Walle, Antoinette Jelgersma, Jeroen Spitzenberger, Matteo van der Grijn, Katja Herbers, Bracha van Doesburgh, Jappe Claes, Pieter van der Sman, Vincent Linthorst, e.a.

Door: Theatermakershuis De Queete 

"RURAAL GEZINSDRAMA MET DONKERE HUMOR - De oude Doornaert heeft zijn boerderij op de heuvel laten verkommeren en domineert zijn familie met harde hand. De Doornaerts worstelen met een verleden dat niet loslaat. Ze dromen van een toekomst ver weg van deze rottende heuvel. Een toekomst die maar niet wil komen. Misschien is er nu hoop voor de jongste dochter, die bijna gaat trouwen.

De Ierse Marina Carr (°1964) schreef met 'On Raftery's Hill' (2000) een aangrijpend drama over een spiraal van uitzichtloosheid, vol donkere humor die verbergt wat het daglicht niet mag zien. Carr verbindt een persoonlijk, ruraal gezinsdrama met de kracht van een klassieke Griekse tragedie. 

Toneelauteur en Taalunie Toneelschrijfprijs-winnaar Filip Vanluchene zorgde, speciaal voor het nieuwe ensemble van de Queeste, voor de Vlaamse vertaling.

tekst Marina Carr - vertaling Filip Vanluchene - regie Christophe Aussems & Domien Van der Meiren - spel Katrien De Ruysscher, Tom Ternest, Lien De Graeve, Ilse De Koe, Gilles De Schryver, Bram Van der Kelen - live muziek Bert Hornikx - scènebeeld Geert Peymen - kostuums Elif Korkmaz - prothese Denise Castermans - duur: 110 min.

Door: Theater Artemis & Theater Antigone

Naar het beroemde boek "Wuthering Heights".

Voor de jonge Cathy belichamen Heathcliff en Edgar haar hele wereld. 'Kies! Kies en neem vrede met uw keuze', dringt de meid Nelly aan. Heathcliff is de stille getuige. Hij zal Cathy met niemand delen, nooit. Hij verdwijnt zonder enkel spoor. Cathy wordt haast gek. Langzaam krabbelt zij overeind, en wordt gelukkig met Edgar. Dan duikt Heathcliff op, verteerd door wraak, sterker dan ooit, steenrijk en bereid zijn spel hard te spelen. 

 'De roman leek altijd ongewoon, niet op zijn plaats, onverklaarbaar vreemd. En Emily Brontë was als persoonlijkheid al even onvergelijkbaar', schreef hoogleraar Michael Newton over Wuthering Heights. Het gepassioneerde verhaal over de eenzame ziel die pas compleet kan worden als hij opgaat in die van een geliefde bood ook de makers van Woeste Hoogten, rusteloze zielen genoeg stof tot inspiratie; de woeste natuur: krachtig, gewelddadig en mysterieus, en daarbinnen de beschaving, een weldadige cocon van verfijning, ontwikkeling en cultuur. 

Floor Huygen en Jeroen Olyslaegers pakten een van de meest gelezen Engelse klassiekers aan en goten het in een krachtig theaterstuk voor vele leeftijden. 

Woeste Hoogten werd in 2010 bekroond met een selectie voor het Theaterfestival en won de Gouden Krekel in de categorie "Meest indrukwekkende productie". 

Uit de pers:

Het Parool: Dit is theater dat zich naar binnen vreet en niet meer loslaat.

De Standaard: Het natuurgeweld in Woeste Hoogten voedt de oerstrijd tussen hart en hoofd. Zelden zie je zo helder hoe tragisch ingewikkeld die is. Woeste Hoogten gaat dan ook niet zozeer over de keuze tussen hoofd en hart, maar over de spijtige dwang van die keuze. Cathy wil beide jongens, en waarom ook niet- Een knoop van alle tijden.

 

De Gelderlander: De twee enorme windturbines leveren een spectaculaire bijdrage aan zijn (Michiel Van Cauwelaert) bouwwerk, maar het echte vuurwerk komt vooral van de zes jonge acteurs. Hun energieke, haast ongeremde spel zorgt ervoor dat het drama je tot in elke vezel in je lijf raakt. Een opmerkelijke prestatie want geen enkel personage krijgt van Huygen een sympathieke karaktertrek mee. Toch sleuren ze je moeiteloos mee in hun drang naar zelfdestructie. Dat levert heftig en vooral fascinerend toneel op. 

Knack: Olyslaegers hanteert een taal die mee de emoties van de hoofdpersonages vertolkt: een taal van ingehouden passie. Zijn woorden lijken hitsige veulens in een strak tuig. Regisseuse Floor Huygen is er verdraaid goed in geslaagd om Olyslaegers' partituur in adembenemend theater om te zetten. Met dank aan de onverschrokkenheid en de overgave van haar acteursploeg. Die imponerende spelprestaties worden door het ruwe decor van Michiel Van Cauwelaert geschraagd.

De Morgen: Van puber tot gepensioneerde: er is geen verhaal dat zo bekend en universeel is als dat van de verscheurende liefde en dat is ook de grote kracht van deze voorstelling, die zich uitstrekt over de leeftijdsgrenzen heen.

Admiral Freebee: Solo tour

Fans die om welke reden dan ook Admiral Freebee nog nooit live aan het werk zagen, hoeven helemaal niet te wanhopen. Want deze winter komt Admiral Freebee solo naar een theater in uw buurt met een valies vol waanzinnige verhalen en doorleefde songs.

De laatste jaren ontpopt Tom Van Laere zich ook meer en meer als een geboren verteller die de nummers laat voorafgaan door verhalen vol absurde humor, oprechte ontroering en intens verdriet.

Maar het belangrijkste blijft natuurlijk de muziek. Tijdens de solotour vertolkt de Admiraal zijn nummers zoals hij ze ooit schreef: naakt en zeer doorleefd. Op zijn eentje krijgt hij een hele festivalsite muisstil, maar in een theateromgeving lijkt het alsof je Admiral Freebee in zijn atelier aan het werk ziet. Naast zorgvuldig gekozen covers, herwerkte hits en obscure eigen parels gooit hij je ook een aantal nieuwe nummers voor de voeten.

Naast een piano en gitaren brengt de man nog verschillende andere instrumenten mee om het perfecte serum tegen winterdepressies en andere kwalen te brouwen. Of zoals de The Man, The Talent het op zijn laatste plaat zelf verwoordt: Each one gets the honey, Each one gets the knife, But fools like us baby, Always survive. 

 

Van onuitspreekbaar naar onontkoombaar. Zo kun je de gestage opmars van Yevgueni nog het beste samenvatten. Met Kannibaal, Aan de arbeid en We zijn hier nu toch veroverde de vijfkoppige band rond Klaas Delrue drie keer goud én een vaste stek in de Vlaamse muziekscene. Maar met producer Stef Kamil Carlens zocht en vond Yevgueni een nog frissere adem, te horen op het nieuwste album Welkenraedt. De pers (De Standaard, De Morgen, Metro) strooide al met sterren, niet zelden vier tegelijk, en spreekt van 'Yevgueni's beste cd tot dusver'.

Welkenraedt, het vierde album van Yevgueni, brengt een verhaal over treinen. En hun passagiers. Zoekende mensen, maar ook mensen die het gevonden hebben en mensen daar tussenin, vol hoop en ambitie. Stof genoeg voor songs, maar ook voor beelden en verhalen. En dus is de trein richting Welkenraedt het ideale decor voor een theatershow.

Want eens de zomer uit de kleren is geschud, gaat Yevgueni ook in het theater voor de volle buit. Met de nieuwste nummers in een nog nieuwer jasje, meer tijd voor verstilde vertelling, en het publiek in een gast- en glansrol. Het ene moment wordt u bij het nekvel gegrepen, het andere moment festivalgewijs op sleeptouw genomen.

Wie Yevgueni in het theater aan het werk ziet, weet niet waar hij zal stranden. En nog minder wat hij kan verwachten. Een beetje zoals een treinreizeiger met bestemming Welkenraedt - Maar één ding is zeker: u bent niet op de verkeerde plek beland!

"Het verhaal van Jeanne en Gilles" door Het Toneelhuis Antwerpen

Deze voorstel wordt dé hype van deze zomer. Ze speelt als aboslute topper in de Cour d'Honneur van het Palais des Papes in Avignon deze zomer.

Daarna toert ze beperkt door Vlaanderen en Nederland. De tekst of liever het tekstboekje zat  cadeau bij De Morgen.

"Met deze nieuwe productie op basis van het leven van Jeanne D'Arc zetten Guy Cassiers en Tom Lanoye hun succesvolle samenwerking voort. Na 'Mefisto for ever' en 'Atropa. De wraak van de vrede', waar Cassiers en Lanoye zich vooral concentreerden op de politieke en de militaire macht, verschuift de aandacht deze keer naar het gerechtelijk apparaat en vooral naar de macht van het kerkelijk instituut.

Jeanne D'Arc en Gilles de Rais, op het eerste gezicht zijn deze twee historische figuren uit de 15de eeuw elkaars tegenpolen. Jeanne, een eenvoudig boerenmeisje, beweert dat God haar de opdracht gaf om Frankrijk te bevrijden van de Engelse bezetting. Na enkele spectaculaire overwinningen wordt 'de maagd van Orléans' gevangengenomen en als een heks op de brandstapel ter dood gebracht.

Gilles de Rais, een van de rijkste edelmannen uit Frankrijk, vecht aan de zijde van Jeanne tegen de Engelsen. Na haar dood geeft hij zich over aan magie en seksuele excessen. Hij wordt ter dood veroordeeld wegens sodomie, tovenarij en moord op tientallen jongelingen. 

Jeanne en Gilles: de Maagd en de Duivel!

Lanoye schreef de tekst op vraag van Guy Cassiers, speciaal voor het Festival van Avignon. In dit stuk tonen Cassiers en Lanoye de manipulaties en de machtsstrijd tussen de Kerk, het Hof en het Kapitaal. De machtsposities zijn anno 2011 gewijzigd, de strategieën en de methodes van de machtsstrijd niet. De 15de eeuw wordt daarmee de spiegel voor de 21ste eeuw.Guy Cassiers vroeg aan Dominique Pauwels om de muziek voor deze productie te schrijven, die gezongen wordt door het Collegium Vocale Gent."

Tekst Tom Lanoye  Regie Guy Cassiers

Spel Katelijne Damen, Stefaan Degand, Abke Haring, Han Kerckhoffs, Johan Leysen, Johan Van Assche, Jos Verbist

Muzikale compositie Dominique Pauwels

Aan deze voorstelling is als inleiding gekoppeld:

het bekijken van de schitterende film "The Messenger: The Story of Joan of Arc (1999)",  de avond er voor. 

door : Theater Zuidpool

(W.Shakespeare)

"Shakespeare, ophitsend als een rockconcert, omstreden als een undergroundopera. 

Het moet kunnen, dacht de spelerskern van Zuidpool. Bovendien staat deze concertante versie van 'Macbeth' niet eens zo veraf van de originele versie die in de jaren 1600 werd opgevoerd in het Londense Globe Theatre voor een staand publiek. Als je Shakespeare leest, en vooral hardop, dan hoor je ritme en klank. 

Muzikaliteit, zeker in de oorspronkelijke taal. Om 'Macbeth' ook anno 2010 te laten zingen, nodigde Zuidpool muzikant Mauro uit om aangepaste muziek te componeren, die hijzelf live uitvoert samen met een collega. Op het podium geen tierlantijntjes, geen decor, maar wel een rockopstelling vol instrumenten, gitaren, drums, microfoons en vele dingen die klanken maken.

"Come closer, gentle men and women dear, shut thine eyes, yet cover thine ears, do hesistate 'cause what thou 'll get to see, to hear is fair to some but foul to most, but come, o lethal men and women cursed, closer, come"-

'A Scottish Play' in originele Engelstalige versie met boventiteling, theater voor een staand publiek." Dit is dus een staand theaterconcert. 

door: Kopergietery

"Vijf getalenteerde mannelijke dansers komen samen in een theaterzaal. Om hun verhaal te vertellen, smijten ze hun lichaam in de strijd. Tegen elkaar en voor elkaar, tot op het bittere einde. Bangin' on the bongo like chimpanzees. Ze hebben het over geld, seks en macht. Over jongensdromen en het échte leven.

van en met de jonge goden: Pieter Ampe, Arend Pinoy, Gilles De Schryver, Yahya Terryn en Oliver Roels  

Alex Agnew wil in zijn produktie "Interesting Times" ten strijde trekken "tegen het alomtegenwoordige 'Big Brother is watching you'-gevoel, waar we dagelijks mee geconfronteerd worden. Het internet houdt ons in de gaten en creëert een gestoorde vorm van sociale controle die niet beter dan een welgemikte 'fuck you' verdient." 

(W.Shakespeare)

De regie is van een fantastische dame, Ola Mafaalani, die ons in de KVS destijds verbaasde met haar Macbeth  (we mochten zelfs met tomaten gooien) maar meer nog met haar indrukwekkende en pakkende versie van de Divina Commedia van Dante in de stadsschouwburg in Brugge in 2009. 

Mafalaani is een groot voorstander van spektakeltoneel, dat wil zeggen, ze gebruikt een theatertaal die maximaal gebruik maakt van licht, decor, enz Bovendien zijn de produkties van het Noord Nederlands Toneel telkens voorzien van schitterende achtergrondinformatie.

"Ik ben niet gek. Mijn buurman is gek. En mijn andere buurman ook". Wat heeft dit met Shakespeares Hamlet te maken, vraag je je misschien af- Toch meer dan je vermoedt.  Hamlet verliest gaandeweg de greep op de of zijn realiteit, en ook het leven en de intriges aan het hof zijn allesbehalve helder en rechtlijnig.  Deze vaststelling vormde een centraal uitgangspunt voor een bijzondere versie van deze absolute theaterklassieker. Hamlet, zijn lief Ophelia, moeder Gertrude en de geest van Hamlets vader bewegen zich in een psychiatrische kliniek tussen genialiteit en gekte, tussen droom en werkelijkheid.  Is de waanzin voortgekomen uit verdriet of andersom- Alle personages lijden aan argwaan die hen verscheurt, aan begrijpelijk verraad dat hen van binnen opvreet en treurigheid die hen van het verstand berooft.

Voor haar regie deed Ola Mafaalani research in de gesloten afdelingen van psychiatrische instellingen.  Daar werd zij geconfronteerd met enkele belangrijke existentiële vragen: hoe gek ben je als je weigert je te conformeren aan de middelmaat, hypocrisie en simplisme- Hoe gaan wij met onze gekken om- En zijn mentaal zieken vaak ook niet helden van de fantasie-

Zoals in eerdere spraakmakende voorstellingen zoals 'Medea' of 'Elf Minuten' vermengen Ko van den Bosch en Ola Mafaalani klassieke teksten en thema's met echte verhalen en geobserveerde situaties.

Tekst Shakespeare, Ko van den Bosch 

Regie Ola Mafaalani 

Spel Malou Gorter, Wil van der Meer, Joke Tjalsma, Peter Vandemeulebroecke, Maartje van de Wetering

(W.Shakespeare)

Dit stuk hebben we vorig schooljaar gezien in Antigone Kortrijk.

Het stuk kreeg van recensent Roeland de Trazegnies op Cobra een ronduit vernietigende kritiek, maar onze leerlingen vonden het wél ok. Ook de leerkrachten waren blij met de frisse, moderne aankleding van het stuk. Zelf geef ik grif toe dat dit stuk wel héél erg uitgekleed wordt (niet letterlijk) maar als voorstelling met "theatertekentaal" kan dit wel tellen.

"Met De Spelerij wil Paula Bangels bruisend en herkenbaar theater maken met een kwalitatief hoogwaardige en prikkelende signatuur. Met 'Othello' zet De Spelerij zich op de kaart van het Vlaamse theaterlandschap.

Voor deze opzwepende, spannende en passionele voorstelling verzamelde Paula Bangels een sterke en gerenommeerde cast: 

- Mathias Sercu won Steracteur Sterartiest in 2009, maar jullie kennen hem waarschijnlijk ook als Fred in de Rodenburgs. Hij is bovenal een theateracteur en was lang verbonden aan het NTG. Daarnaast schrijft en coacht hij ook eigen toneelstukken. 

- Eva Van der Gucht werd bekend door haar rol in Iedereen beroemd, de film van Dominique Deruddere uit 2001. Sindsdien legde ze een heel traject af in zowel televisie-, film- als theaterproducties. Ze deed onder meer mee aan De vloer op, S1ngle, Walhalla, Dik Trom, Oud België en Noordzee Texas.

- Erik Goossens, in een vorig leven nog zanger bij Leopold 3, heeft al heel wat televisie- en theaterervaring achter de rug. Hij presenteerde zowel de Super 50 als Kan dit- Ondertussen maakte hij ook enkele eigen theaterproducties, zoals Je veux l'amour en Blauw. 

- David Cantens was actief bij diverse theatergezelschappen, zoals onder meer de Paardenkathedraal in Utrecht. Televisiekijkers kennen hem zeker van gastrollen in Ella, Familie of Het Huis Anubis

- Nele Goossens speelde bij Theater Froefroe en het Toneelhuis, maar waagde zich ook met succes aan musical en revue. Misschien zagen jullie haar wel in actie in Daens, de musical. Of kennen jullie haar als Kelly, de vrouw van Snelle Eddy, in Chris&Co.

Paula Bangels overtuigde Christophe Coppens om de kostuums te ontwerpen. Christophe Coppens start zijn carrière als theaterregisseur maar neemt al snel de kostuumontwerpen voor zijn rekening. Hij maakt vervolgens hoeden voor Yohji Yamamoto en Guy Laroche, start een samenwerking met het Belgische koningshuis, exposeert en opent verschillende winkels- zelfs in Japan. Hij groeit uit tot één van de meest toonaangevende hoeden- en accessoireontwerpers ter wereld. Wereldsterren als Rihanna en Roisin Murphy dragen hoeden van zijn hand."

Het Brusselse collectief Peeping Tom oogst met zijn totaaltheater - een unieke mix van theater, dans en live muziek - veel bijval in binnen- en buitenland. Hun trilogie 'Le Jardin','Le Salon' en 'Le Sous Sol' werd meer dan 350 keer over de hele wereld opgevoerd en met prestigieuze prijzen onderscheiden. Vorig seizoen creëerde Peeping Tom '32 rue Vandenbranden'. Dit fascinerende verhaal van een kleine, geïsoleerde gemeenschap in een koude, winderige en onherbergzame streek, was ook in Brugge te zien.

Met 'A Louer', hun nieuwste productie, neemt het collectief ons mee voor een fascinerende reis door een simultane denkwereld van herinneringen, toekomstbeelden, dromen en nachtmerries. Er is geen rechtlijnig tijdsverloop. Droom en werkelijkheid, heden en verleden vloeien in elkaar over.

Alles is tijdelijk en kan van vandaag op morgen weggenomen worden. Een huis, persoonlijk bezit, een situatie, een dierbare, zelfs het leven zelf. Alles is vergankelijk. Alles is 'A Louer'. Zelfs de scène is een plaats die ons niet toebehoort, die we af en toe huren en die we ons slechts kunnen toe-eigenen door haar tijdelijk om te vormen. Het is een plek die telkens weer hunkert naar nieuw leven. De artiest onderscheidt zich er van de anderen door zich meester te maken van zijn innerlijke beelden en ze telkens her uit te vinden.

Ook al lijkt het inhoudelijke uitgangspunt van 'A Louer' vrij filosofisch, toch blijft Peeping Tom trouw aan zijn handelsmerk: een sterk beeldende, magische voorstelling met virtuoze dansers waarin verschillende realiteiten met elkaar verstrengeld worden.

'A Louer' neemt ons mee naar een intrigerend universum waarbij de toeschouwer zich afvraagt in wiens hoofd hij verzeild is geraakt, in wiens droom, in wiens nachtmerrie, in welke wonderlijke wereld-

(Molière)

Het regent klassiekers dit jaar. 

Naar het schijnt is alleen al het decor van de in Duitsland geroemde Katrin Brack verbluffend mooi. Daarmee weet je meteen ook dat dit een herneming is van een bejubelende  voorstelling uit Duitsland (Thalia-theater) maar dan in een nieuwe vertaling en met Nederlandstalige acteurs.

"Parijs, 1664. Met de première van 'Tartuffe' levert Molière scherpe kritiek op de invloed van de Compagnie du Saint-Sacrement, een devote religieuze orde die ook de koningin-moeder tot haar leden telde.  Het titelpersonage is een oplichter pur sang die met zijn verhalen over vroomheid en deugdzaamheid de rijke burger Orgon weet in te palmen.  Ondanks waarschuwingen, o.a. van zijn dienstmeid, laat hij zich helemaal inpalmen door Tartuffe. Orgon biedt hem zelfs de hand aan van zijn dochter.  Ondertussen probeert Tartuffe Orgons vrouw Elmire te verleiden. Kortom, gekonkel zoals Molière het graag en goed beschreef.

Met de Bulgaarse theaterregisseur Dimiter Gotscheff haalt NTGent een van de grootmeesters van het Duitse acteurstheater in huis. Hij herwerkt Molières klassieker tot een grimmige komedie over de wereld van vandaag. Tartuffe wordt in zijn versie een televisiepredikant, Orgon een nieuwe puritein en de huismeid Dorine een migrante uit het voormalige Oostblok.  Wat begint als een lichtvoetig blijspel, verandert gaandeweg in een gitzwarte zedenschets.  Tussen Molières verzen klinken verrassende echo's van Heiner Müller. Zo zet Gotscheff een liefdeloze wereld neer waarin decadentie en normvervaging de orde van de dag bepalen.

Voor de herneming van dit fel opgemerkte ensemblestuk stelt NTGent samen met coproducent Toneelgroep Amsterdam een topcast samen met Wim Opbrouck in de titelrol."

Tekst Molière Regie Dimiter Gotscheff

Spel Servé Hermans, Wim Opbrouck, Frieda Pittoors, Eelco Smits, Chris Thys, Steven Van Watermeulen, Lien Wildemeersch 

Decor Katrin Brack

Kostuums Ilse Vandenbussche

LichtMark Vandenesse

Productie NTGent in coproductie met Toneelgroep Amsterdam